โอเพ่นออฟฟิศเป็นซอฟต์แวร์ประเภทโอเพ่นซอร์สที่ใช้งานทดแทนไมโครซอฟท์ออฟฟิศได้เป็นอย่างดี
โดยเฉพาะกลุ่มผู้ใช้ตามบ้าน หรือนักเรียนนักศึกษาทั้งหลายอาจจะรวมไปถึงผู้คนในองค์กรต่างๆ
ที่ใช้งานโปรแกรม Word, Excel และ Power Point เพียงแค่ในระดับพื้นฐาน

ล่าสุดทางทีมงานของ OpenOffice.org ก็ได้ทำการพัฒนาโอเพ่นออฟฟิศเวอร์ชัน 3.0 ตัวสมบูรณ์
เสร็จเรียบร้อยแล้ว หลังจากที่เริ่มปล่อยตัวเบต้ามาตั้งแต่ช่วงต้นเดือนพฤษภาคม 2008

สำหรับคุณสมบัติเด่นๆ ที่ผู้ใช้ทั่วไปสัมผัสได้เลยก็คือหน้าจอใหม่ที่ทำหน้าที่เป็นเหมือนศูนย์กลาง
เพื่อเข้าสู่โปรแกรมย่อยต่างๆ ในชุดโอเพ่นออฟฟิศ 3.0 โดยมีการสร้างชอร์ตคัทไว้บนเดสก์ท็อปของวินโดวส์
ให้เรียกใช้ได้สะดวก ส่วนชอร์ตคัทสำหรับเข้าสู่โปรแกรมแต่ละตัวก็มีให้ใช้โดยสร้างไว้ที่สตาร์ทเมนูอยู่เช่นเดิม
และเมื่อเปิดโปรแกรมที่อยู่ในชุดโอเพ่นออฟฟิศขึ้นมาใช้งานเราก็จะพบกับความแตกต่างอีกเล็กน้อยนั้นก็คือ
ไอคอนบนทูลบาร์ต่างๆ จะมีการปรับปรุงให้ดูมีสีสันมีมิติมากขึ้น เพื่อให้สอดรับกับระบบปฏิบัติการรุ่นใหม่ๆ
อย่างวินโดวส์วิสต้า

สำหรับโปรแกรม Writer นอกเหนือไปจากส่วนของทูลบาร์ที่มีการปรับปรุงเรื่องไอคอนแล้ว
ถ้ามองมาทางด้านล่างบริเวณแถบแสดงสถานะในการทำงานก็จะพบว่ามีการเพิ่มเติมในส่วนของการจัดรูปแบบ
การแสดงผลบนหน้าจออยู่ด้วย เช่นการให้แสดงแบบหน้ากระดาษคู่ หรือกระดาษเดี่ยว
รวมไปถึงส่วนของการย่อขยายหน้าจอของเอกสารที่เรากำลังทำงานอยู่ด้วย

ส่วนทางด้านโปรแกรม Impress ที่ใช้สำหรับทำงานเสนอนั้นโดยรวมๆ แล้วก็มีการปรับแต่ง
เรื่องอินเทอร์เฟซบนหน้าให้ดูสวยงามขึ้นเช่นกัน และจำนวนเทมเพลตที่ใช้สำหรับการสร้างงานนำเสนอ
นั้นก็มีให้เลือกมากยิ่งขึ้น

มาดูโปรแกรม Calc ที่ใช้ทดแทน Excel กันบ้าง เท่าที่ลองใช้งานในเบื้องต้น (แบบด่วนๆ)
ก็พบว่าตัว Calc นั้น อาจจะไม่ได้มีการปรับปรุงอะไรมากมายนัก รวมไปถึงการสร้างกราฟก็ยังคงใช้รูปแบบเดิม
ยังไมีมีรูปใหม่ๆ เพิ่มเข้ามา แต่ว่าถ้าเป็นเรื่องการปรับปรุงและแก้ไขเรื่องบักต่างๆ
ก็ทราบมาว่าได้ทำการแก้ไขไปมากพอสมควร

ส่วนโปรแกรม Base ที่ใช้จัดการกับฐานข้อมูล และโปรแกรม Draw แล้วก็ Math นี่ยังไม่ได้ลองครับ
เพราะโดยส่วนตัวแล้วไม่ได้ใช้งานโปรแกรมทั้งสามตัวนี้ก็เลยไม่ค่อยได้ให้ความสนใจกับมันมากนัก
แต่ถ้ามีเวลาก็จะลองดูว่ามันมีความแตกต่างไปจากเดิมมากน้อยขนาดไหน

และข้อดีประการหนึ่งของโอเพ่นออฟฟิศ 3.0 ที่เรารู้สึกได้อีกอย่างหนึ่งก็คือ
การเรียกโปรแกรมขึ้นมาทำงานนั้นทำได้ค่อนข้างรวดเร็ว ไม่ว่าจะเป็นการติดตั้งบนวินโดวส์เอ็กซ์พี
หรือบนวินโดวส์วิสต้า

ส่วนจุดเด่นที่ประทับใจจริงๆ ของโอเพ่นออฟฟิศ 3.0 ก็คือสามารถที่จะเปิดไฟล์ที่สร้างจาก
ชุดไมโครซอฟท์ออฟฟิศ 2007 ได้ ไม่ว่าจะเป็นไฟล์ .docx, xlsx, และ pptx
และนำมาแก้ไขด้วยโปรแกรมต่างๆ ที่อยู่ในโอเพ่นออฟฟิศ 3.0 ได้
แต่น่าเสียดายที่ไม่สามารถทำการบันทึกกลับไปอยู่ในฟอร์แมตเดิมของออฟฟิศ 2007 ได้

แม้ว่าจะไม่สามารถบันทึกกลับไปเป็นฟอร์มแมตของออฟฟิศ 2007 ได้ แต่การที่โอเพ่นออฟฟิศ 3.0
สามารถเปิดไฟล์จากออฟฟิศ 2007 ได้นั้นก็ทำให้ผู้ที่ใช้โอเพ่นออฟฟิศ 3.0
ทำงานร่วมกับผู้ที่ใช้ออฟฟิศ 2007 ได้สะดวกมากยิ่งขึ้นตามสมควร

อินเทอร์เฟซที่ได้รับการปรับปรุงให้ดูสวยงามและดูทันสมัยกว่าเดิม

Impress ก็ได้มีการปรับโฉมใหม่ให้ดูสดใส พร้อมด้วยเทมเพลตสำหรับการสร้างงานนำเสนอแบบใหม่ๆ
อีกเยอะพอสมควร

ดูโดยทั่วไปจะเห็นว่า Calc ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก

Credit:| quickpcextreme.com

1. ต้องใช้สติในการเขียน ให้เขียนลายเซ็นด้วยสติ อย่าใช้อารมณ์เขียนเขียนจรดปากกาอย่างมีสติ
ควบคุมเส้นให้มั่นคงและเขียนตามโครงสร้างของลายเซ็น การเขียนแบบหวัดมากมันจะมีผลต่อการเขียนลายเซ็น
เพราะว่าอารมณ์เราคอนโทรลต้องใช้สติคอนโทรล มันถึงจะทำให้คุณมีพลังในการเขียน

2. เริ่มเขียนจากพยัญชนะนำตำแหน่งที่ 1 เขียนให้ใหญ่ เต็มตัวแบบสมบูรณ์
และหัวในพยัญชนะหรือสระที่มีหัว คือเรื่องของความคิดในเชิงสร้างสรรค์

ถ้ามีหัวควรจะ เซ็นให้มีหัว ถ้าไม่มีหัวอย่าเติม ไม่เซ็นให้ขาหรือเกิน
เช่น ส. ต้องเป็น ส.ที่มีหาง ไม่ใช่ ล.ลิง หรือการเซ็น ค. เซ็นเป็น ศ.ศาลาเป็นต้น

และที่สำคัญคืออย่าเขียนย้อนกลับมา เพราะจะหมายถึงความคิดแปรปรวน

3.ตำแหน่งบริวารเว้นวรรคกับตำแหน่งประธาน (ตำแหน่ง 1 กับ 2)
เว้นช่องไฟขนาดเศษหนึ่งส่วนสองของตัวอักษร อย่าเซ็นให้ติดกัน

ลายเซ็นให้มี ขนาดเล็กกว่าตำแหน่งที่ 1 ให้อยู่ในตำแหน่งที่ 2.1ถ้าอยู่ในตำแหน่ง 2.2
ก็จะทำให้ตำแหน่งของพยัญชนะนำหรือประธานลํ้ามาอยู่ในโซนตํ่า แสดงว่าบริวารจะมีอิทธิพลเหนือกว่าตัวเรา

หรือถ้าตำแหน่งที่ 2 ไม่มีช่องไฟกับตำแหน่งที่ 1 ก็จะแสดงว่าบริวาร
และตัวเราเข้ามาพัวพันหรือเข้ามามีอิทธิพลต่อเรา

ซึ่งอาจจะเป็นทางร้ายก็ได้

4.เว้นช่องไฟให้ถูกต้อง ขนาดของตำแหน่งช่องไฟระหว่าง 1 กับ 2 และ 4 กับ 5
ควรมีขนาดเศษหนึ่งส่วนสองของตัวอักษร

ส่วนช่องไฟ ระหว่าง 2 กับ 4 ควรมีขนาดเท่ากับหนึ่งตัวอักษร เทียบจากขนาดตัวอักษรในการเซ็นของคุณ
การเว้นระยะที่เหมาะสมของช่องไฟในแต่ละชุดจะทำให้ชีวิตคุณดำเนินได้อย่างไม่สมดุล ไม่วุ่นวาย

5.ตำแหน่ง พยัญชนะนำของนามสกุลต้องมีขนาดเท่ากับ 1 หรือไม่น้อยกว่าเศษสามส่วนสี่ของตำแหน่งที่ 1
และควรเขียนให้มีความสมบูรณ์ครบถ้วน ในอีกความหมายหนึ่งของตำแหน่งที่ 1 และ 4 ซึ่งเป็นตำแหน่งสำคัญ
ตำแหน่งที่ 1 คือหมายถึงหาทรัพย์เข้ามา และตำแหน่งที่ 4 หมายถึง การจ่ายออก

ถ้า 1 เล็กกว่า 4 ก็แปลว่าหาได้น้อยกว่าจ่าย ซึ่งจะทำให้เกิดความไม่สมดุลทางด้านการเงิน

6.เว้นวรรคตำแหน่ง 4 กับ 5 ตำแหน่งพยัญชนะนำต้องเว้นช่องไฟให้กับบริวาร
ตำแหน่งญาติพี่น้อง ลูกหลานก็มีหลักการเดียวกัน

เว้นระยะช่องไฟ ระหว่าง 4 กับ 5 ขนาดเศษหนึ่งส่วนสองตัวอักษร เซ็นให้ตัวเล็กกว่า 4 และอยู่ในตำแหน่งที่ 5.1
อย่าเซ็นให้ติดกัน

7.การเซ็นสระและวรรณยุกต์ต้องเซ็นที่หลัง สระที่อยู่ในชื่อมักจะทำให้รูปแบบของลายเซ็นเสียหาย
และเป็นเรื่องที่ควบคุมยาก สระเอกับสระแอที่นำหน้าส่วนใหญ่มักจะลากเป็นกำแพง ดังนี้

หลักในการเขียน สระและวรรณยุกต์คือ ให้เซ็นหลังสุดหลังจากที่เขียนชื่อแล้วและเขียนนามสกุลแล้ว
ไม่ให้สระเออยู่สูงกว่าพยัญชนะนำ ยกเว้นสระ โ ไ ใ ซึ่งอยู่สูงกว่าธรรมชาติ เพราะฉะนั้นการเขียนสระทีหลัง
เพื่อให้เรามีสติควบคุมเส้นไม่ให้เกินตำแหน่ง ที่กำหนดไว้

และนี่คือเป็นหลักการของการเขียนลายเซ็น ถ้าคุณเลือกเซ็นลายเซ็นอย่างนี้ละก็ รับรองว่าลายเซ็นคุณสมบูรณ์แน่นอน

credit:| tlcthai.com

ลายเซ็นก็มีดี มีไม่ดี เอ๋! แล้วเราจะรู้ได้ไงล่ะ ว่าแบบไหนดี แบบไหนไม่ดี อย่างนี้ต้องมาอ่านกันซะแว้ว ; )
เอาขอดีๆ มาฝากกัน ไปอ่านกันเลย ว่าลายเซ็นแบบไหนดี แบบไหนไม่ดี

ลายเซ็นเสริม “อำนาจบารมี”

ลาย เซ็นที่ช่วยส่งเสริมดวงในด้านอำนาจบารมี คือ ลายเซ็นที่เซ็นอักษรตัวแรกให้ใหญ่กว่าตัวอักษรบริวาร
ตัวอักษรแรกที่นำหน้าชื่อ ถ้าเซ็นตัวโตๆ ดูโอ่อ่าสง่างาม ไม่มีเส้น มีขีดใดดัดแทงตัวเอง
ก็จะส่งผลให้เด่นในทางลาภยศ ชื่อเสียง ดวงจะมีบริวารแวดล้อมเสมอ มีพวกพ้องมาก
หรือ คนคอยสนับสนุนส่งเสริมด้วยดี เด่นทางบารมี จับงานใด มีแต่ความสำเร็จก้าวหน้าไม่ยาก
มักมีโอกาสได้จับงานใหญ่ คนที่เป็นผู้นำคน ควรเซ็นชื่อให้ได้ลักษณะดังกล่าวนี้

ลายเซ็นเสริม “สังคมเด่น”

ลาย เซ็นที่เห็นได้ชัดว่าเซ็นเป็นตัวอักษรที่ค่อนข้างกว้าง และเอนขวา จะบอกถึงความเป็นคนกระตือรือร้น
และมีทักษะดีในเรื่องการติดต่อคบหากับผู้คน ลายเซ็นลักษณะนี้ ส่งเสริมดวงในด้านสังคม
ถ้าชีวิตของคุณค่อนข้างเงียลเหงา หรือถ้าทำงานในลักษณะที่ต้องการความสำเร็จราบรื่นจากการติดต่อพบปะผู้คน
ก็ควรลองปรับเปลี่ยนลายเซ็น โดยเซ็นตัวอักษรให้เปิดกว้างขึ้น และเซ็นให้เอนไปทางขวาสักเล็กน้อย
ดูรวมแล้วต้องพลิ้วไหวต่อเนื่อง ไม่แข็งเกินไป

ลายเซ็นเสริมดวง “ร่ำรวย โชคดี”

อักษร นำหน้าชื่อตัวและนามสกุล ควรเซ็นให้มีลายเส้นตวัดเป็นรูปลักษณ์คล้ายแอ่งเก็บเงินเก็บทอง
ถ้าตัวอักษรขึ้นต้นไม่เอื้ออำนวย ก็เซ็นตัวอักษรใดก็ได้ในชื่อและนามสกุล ให้มีลักษณะเป็นแอ่งเก็บเงิน
เพื่อสร้างเสริมดวงการเงินให้เฟื่องฟู เก็บเงินอยู่ หาเงินได้ มีแต่ความร่ำรวยและมีโชคลาภอยู่เสมอ

ลายเซ็นเสริม “ความสำเร็จในอนาคต”

ให้ เส้นปลายของลายเซ็น ตวัดพุ่งขึ้น หรือเซ็นตัวสุดท้ายใหญ่ขึ้น เพื่อแสดงถึงอนาคตที่ประสบความสำเร็จอย่างดี
จะมีบั้นปลายชีวิตที่สุขสบาย และพรั่งพร้อมด้วยลาภยศ

ลายเซ็นเสริม “โชคดี มีเงิน มีเสน่ห์”

ลาย เซ็นที่มีการตวัดเส้นสายเป็นลักษณะของช้อน ของถุงเป็นแอ่ง เป็นอ่าง หรืออะไรก็ตามที่คล้ายตัวยู (U)
ถือว่าเป็นลักษณะที่ดี ไม่ว่าจะเป็นถุงมน – กลม มีความโค้งหรือเหลี่ยม
ถือเป็นสัญลักษณ์ที่เรียกโชคดีมาให้เจ้าของลายเซ็น ซึ่งจะมีเงินมีทองเข้ามา เป็นที่รักใคร่ชื่นชมของผู้คนทั่วไป

ลายเซ็นเสริม “ปัญญาดี เจ้าความคิด”

ลาย เซ็นที่เซ็นเป็นรูปสัญลักษณ์ต่างๆ คือ เซ็นอ่านไม่ออก ไม่ได้เซ็นเป็นตัวอักษร แต่ดูคล้ายรูปอะไรบางอย่าง
เช่น คล้ายสี่เหลี่ยม สามเหลี่ยม วงกลม วงรี นอกจากรูปทรงเรขาคณิตแล้ว ยังอาจหมายถึง สัญลักษณ์อื่นๆ
เช่น รูปหัวใจ รูปสัตว์ บ่งบอกถึงความเป็นคนมีความคิดลุ่มลึก สมองดี มีความปราดเปรื่อง ใฝ่รู้

ลายเซ็นเสริม “ความเจริญ รุ่งเรือง”

เซ็น ชื่อให้อยู่ในโซนสูง หรือมีการลากเส้นขึ้นไปอยู่ในโซนสูงบ้าง เพื่อสร้างเสริมความเจริญรุ่งเรือง
(โซนสูง คือ ช่วงที่อยู่เหนือแนวบรรทัดที่เซ็นชื่อ) ผู้ที่เซ็นชื่อและนามสกุล
โดยมีการลากเส้นพุ่งขึ้นสู่โซนสูงหลายครั้ง มักจะเป็นผู้ที่ประสบความสำเร็จในชีวิตด้วยดี
มีความมุ่งมั่นเอาจริงเอาจัง มีความคิดฝันชัดเจน มีชีวิตก้าวหน้าเป็นลำดับ

ลายเซ็นเสริม “ฐานะความมั่นคง”

ให้ ขีดเส้นใต้ลายเซ็น ถ้าลากเส้นเป็นเส้นตรงๆ และยาวจากใต้ชื่อไปยังใต้นามสกุล คือ ลากยาวจากตัวแรก
ของชื่อตัวยาวไปจนถึงอักษณตัวสุดท้ายของนามสกุล เป็นลักษณะที่ดี
ส่งเสริมด้านความมั่นคงของฐานะความเป็นอยู่ จะมีอำนาจวาสนาดี มีบริวารแวดล้อม มีผู้ส่งเสริมสนับสนุนด้วยดี
มีตำแหน่งหน้าที่การงานดี

ลายเซ็นเสริม “เสน่ห์”

ลาย เซ็นที่จะส่งเสริมเสน่ห์เป็นลายเซ็นที่ควรมีความกลมมน อ่อนช้อย ลายเส้นพลิ้วไหวต่อเนื่อง
ไม่เป็นเส้นแข็งๆ ไม่พุ่งตวัดเป็นมุมแหลม

ลายเซ็นเสริม “ความเด่นดัง”

ลาย เซ็นที่มีลักษณะเป็นวงกลม หรือวงรี แต่กว้างคล้ายลูกโป่ง
การเซ็นลากเส้นสายพลิ้วไหวเชื่อมโยงกันอย่างสมดุล ไม่มีลักษณะตวัดอย่างรุนแรงหรือสะดุดขาดตอนเลย
อีกทั้งยังเซ็นชื่อเป็นแนวตั้งตรง แนวโซนบนมีความใหญ่โตเอิกเกริกอลังการ ลักษณะนี้ส่งอิทธิพลทางชื่อเสียง
ความสำเร็จอันโดดเด่น ซึ่งจะได้มาจากผลงานที่เกิดจากความคิดสร้างสรรค์ จินตนาการชีวิต
ของคนที่เซ็นชื่อแนวนี้จะมีความมั่นคงดี ไม่มีตกต่ำ และถ้าในลายเซ็นมีพื้นที่เป็นอ่างเป็นแอ่งมากกว่า 1 จุด
เซ็นอย่างนี้จะมีแต่รวยกับรวยเท่านั้น เพราะมีอ่างตักเงินเยอะ

ลายเซ็นเสริม “ความสำเร็จในอนาคต”

ให้ ดูตัวท้ายของนามสกุล หรือตัวท้ายของลายเซ็น (ถ้าเซ็นชื่อตัวเดียวก็ดูท้ายชื่อ)
ถ้ามีการลากหางที่ยาวออกไป ไม่ว่าจะลากยาวในแนวเส้นตรงหรือยาวเฉียงเอียงสูงขึ้น
ก็ถือว่าเป็นลักษณะของเส้นสายลายเซ็นที่ดี บ่งบอกถึงความรุ่งเรืองก้าวหน้ายิ่งขึ้น
พยายามเซ็นโดยตวัดหรือลากเส้นออกไปอีกสักหน่อย เพื่อให้ได้บรรลุความสำเร็จตามเป้าหมายในอนาคต

credit:| smethaiclub.com

1.เซ็นตัดตัวเอง ห้ามเซ็นตัดตัวเองในตำแหน่งที่ 1 จะ มีความหมายไม่ดีต่อสุขภาพ ร่างกาย
เป็นการตัดหือทิ่มแทงตัวเอง หรือเซ็นตัดทุกตำแหน่ง ต้องแก้ไขนะ เป็นเรื่องที่ซีเรียสมากสำหรับลายเซ็น
เดี่ยวจะขยายความเรื่องลายเซ็นกับสุขภาพ ตัวอย่างลายเซ็นตัดตัวเอง

2.เซ็นเป็นเส้นแทง  เส้นแทงมีความหมายถึงการทำร้ายตำแหน่งของตัวเอง
ตัวอย่างเส้นแทงที่พบบ่อยคือ เกิดจากรูปแบบตัวอักษร ส. ศ. เกิดจากวิธีการเขียน ธ. ร.

เส้นที่เกิดจากการลากตวัดมือ

3.เซ็นพยัญชนะเกินกรอบ ไม่มีอักษรส่วนเกินอกนอกเส้นกรอบ เดี๋ยวจะอธิบายเรื่องกรอบของพยัญชนะ
แต่หลักการคืออย่าเขียนออกนอกกรอบและเขียนเกินตัวอักษร

4.เซ็นพันกัน อย่าเซ็นพันกัน ลายเซ็นที่มีลักษณะที่พันกันยุ่งเหยิงเหมือนเส้นด้าย เ
ปรียบเสมือนชีวิตที่พบกับความยุ่งยาก ไม่สามารถสะสางปัญหาได้ และจะมีอุปสรรคในชีวิต
ขาดระบบระเบียบ ขาดการจัดการ ระบบความคิดไม่ดี ส่วนมากลายเซ็นแบบนี้จะเป็นโรคประสาท

5.เซ็นสระยาวเกินไป อย่าลากสระยาวเกินความจำเป็น การลากสระอุ สระอู ยาวเกินไปจะบ่งบอกถึงว่า
ลายเซ็นส่วนใหญ่อยู่ในโซนตํ่า สิ่งเหล่านี้จะบอกถึงเรื่องอดีตเก่า ๆ ที่ผ่านมา

6.เซ็นตัวอักษรขาด อย่าลากตัวอักษรขาด หมายความว่า เซ็นพยัญชนะเดียวแต่ยกปากกาขึ้น
ทำให้ตัวพยัญชนะขาดออกจากกัน เช่น คำว่า “ปกรณ์” แบบ นี้ จะทำให้พยัญชนะนำของตัวอักษรสำคัญขาด
อันนี้เสียหายมาก เป็นอันตรายทีเดียว หรือย่างเช่น ทศธรรม ถ้าเขียนอย่างนี้
ความไม่สมบูรณืของตัวอักษรตัวพยัญชนะประธานก็คือความไม่สมบูรณ์ของตัวคุณเอง

7.เซ็นสระที่อยู่หน้าเป็นกำแพง อย่าเซ็นสระเป็นกำแพงกั้นตัวเอง อย่างที่อธิบายไปแล้วในวิธีการเซ็นสระ
ซึ่งบางคนอาจจะเห็นว่ายุ่งยากก็สามารถตัดออกจากลายเซ็นได้ โดยไม่เสียหายอะไร

8.เซ็นกลับหลัง อย่า เซ็นกลับหลัง เช่น เซ็น ส. แทนที่จะเป็น ส. ก็เซ็นเป็น s การทำแบบนี้ทำให้ระบบต่าง ๆ
ในความคิดผิดปกติ พยัญชนะขาดพลังและขาดทิศทางที่ถูกต้อง

โปรดใช้วิจารณญาญในการอ่าน คิด วิเคราะห์ สิ่งเหล่านี้อาจไม่เป็นจริงเสมอไป แต่ขอให้ยึดเป็นสิ่งเตือนสติ
และจงอย่าลบหลู่

credit:| mthai.com

Bangkok the City of Angles, Best City of the World

จากการที่ กรุงเทพฯ ได้รับการโหวตจากนักท่องเที่ยวทั่วโลกให้เป็น World’s Best City ประจำปี 2551
การโหวตนี้เป็นการโหวตออนไลน์ โดยเว็บไซต์ที่ชื่อ Travel + Leisure ทำต่อเนื่องมาทุกปี
โดยในปีนี้เป็นการโหวตครั้งที่ 13 และ กรุงเทพฯ ก็ได้รับการโหวตเลือกเป็นอันดับหนึ่ง
จากที่เคยได้อันดับที่สามเมื่อปีที่แล้ว เพราะเหตุใด กรุงเทพฯ จึงได้รับการโหวตชนะแชมป์เก่า
จากเมือง Florence ไปอย่างขาดลอย และ เฉือนชนะหลายๆ เมืองที่ขึ้นชื่อ อย่าง Buenos Aires,
Cape Town และ Sydney 24-7 ขอเชิญคุณมาค้นหาคำตอบของข้อสงสัยเหล่านี้ พร้อมๆ กับ
ร่วมสัมผัสมนต์เสน่ห์ที่ใครๆ ทั่วโลกต่างลงความเห็นว่า น่าหลงใหลและดึงดูดใจมากกว่าเมืองใดๆ บนโลก!!

A   ARCHITECTURE
กรุงเทพฯ นับว่าเป็นอีกเมืองหนึ่งที่มีความหลากหลายของ สถาปัตยกรรม มาผสมผสานกัน
ไม่ว่าจะเป็นสถาปัตยกรรมเก่าๆอันเป็นเอกลักษณ์ของไทยเรา  อย่างเช่น ตึกรามบ้านช่องในย่านเก่าแก่
อย่างย่านเยาวราช เจริญกรุง ถนนพระอาทิตย์ ที่ดูคลาสสิกและให้อารมณ์แบบเก่าๆ
หรือจะเป็นสถาปัตยกรรมสุดฮิปของตึกอาคารสูงๆ แหล่งช้อปปิ้งเซ็นเตอร์ที่ดูโมเดิร์นและทันสมัย
ก็มีให้ชมมากมายไม่แพ้กัน

B   BEAUTY
กรุงเทพฯ เป็นเมืองที่มีศูนย์ความงามมากมายไว้บริการ ซึ่ง การ บริการทางด้านความงามของเมืองไทย
ถ้าหากเปรียบเทียบกับต่างประเทศแล้ว ถือว่ามีมาตรฐานที่ดีและราคาไม่แพง
โดยในกรุงเทพฯ มีการก่อตั้งศูนย์ความงามในโรงพยาบาลเอกชนหลายแห่ง
เช่น ศูนย์ความงามของโรงพยาบาลเจ้าพระยา ที่ชูเรื่องการให้บริการการรักษาความงามด้วยเลเซอร์
และทรีตเมนต์ รวมทั้งคัดสรรคุณภาพและฝีมือของแพทย์ที่เพียบพร้อมไปด้วยอุปกรณ์ที่ทันสมัย
หรือศูนย์ศัลยกรรมและความงามครบวงจรของโรงพยาบาลยันฮี
ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในนามของโรงพยาบาลที่มีความเชี่ยวชาญด้านความงาม การลดน้ำหนัก และการศัลยกรรม
ก็ถือเป็นบริการที่เกิดออกมาเพื่อเอาใจคนที่รักสวยรักงามโดยเฉพาะ

C   CONDO
ในปัจจุบัน คอนโดมิเนียมในกรุงเทพฯ ผุดขึ้นราวกับดอกเห็ด เพื่อตอบสนองไลฟ์สไตล์ที่ทันสมัยของคนกรุง
ซึ่งคอนโดฯ นอกจากจะมีดีไซน์ฮิปกิ๊บเก๋แล้ว การเดินทางก็ถือเป็นปัจจัยสำคัญที่ไม่ควรมองข้าม
ดังนั้นโครงการคอนโดส่วนใหญ่ในกรุงเทพฯ จึงมักจะอยู่ใกล้ๆ กับ BTS หรือ MRT
นอกจากนี้ สิ่งอำนวยความสะดวกภายในคอนโดก็เป็นอีกปัจจัยหนึ่งที่ตอบโจทย์ความต้องการ ของคนกรุง
โดยเกือบทุกโครงการ จะมีบริการเพื่อสุขภาพ อย่างฟิตเนสและสระว่ายน้ำ
อีกทั้งยังมีพื้นที่สีเขียวไว้ให้ได้ผ่อนคลายและช่วยเพิ่มออกซิเจนให้กับปอด ของคนกรุงอีกด้วย

D   DINING
สำหรับนักชิม กรุงเทพฯ ถือเป็นเมืองที่อุดมไปด้วยของอร่อยนานาชนิด มีให้เลือกมากมาย
ทุกระดับและทุกราคา ไม่ว่าจะเป็นร้านอาหารสุดชิค ตามแหล่งช้อปปิ้ง หรือศูนย์การค้าสุดฮิปต่างๆ
หรือร้านอาหารเก่าแก่ ที่เลื่องชื่อในด้านความ อร่อยมายาวนานนับสิบๆ ปี อย่างย่านเยาวราชในยามค่ำคืน
ก็ถือเป็นอีกหนึ่งเสน่ห์ที่สามารถตรึงใจนักท่องเที่ยวได้ไม่น้อยทีเดียว

E   ENTERTAINMENT
กรุงเทพฯ เป็นอีกเมืองหนึ่งที่รวบรวมความบันเทิงหลากหลายแขนงเอาไว้ด้วยกัน
ไม่ว่าจะเป็นแหล่งบันเทิง แบบคนที่ชอบความทันสมัย อย่างห้างสรรพ-สินค้าต่างๆ
และโรงภาพยนตร์ หรือแหล่งบันเทิงยามค่ำคืนสำหรับคนที่ชอบแสงสี อย่างผับ บาร์ และคาราโอเกะ
หรือแหล่งบันเทิงเชิงวัฒนธรรมสำหรับใครที่ต้องการซึมซับศิลปะ วัฒนธรรม และประเพณีของไทยอย่าง
โจหลุยส์เธียเตอร์, สยามนิรมิต, โรงละครอักษรา และภัทราวดีเธียเตอร์

F   FRIENDLY
คงปฏิเสธไม่ได้ว่า ‘ยิ้มสยาม’ เป็นที่รู้จักกันทั่วโลก และกลายเป็นสัญลักษณ์ที่บ่งบอกถึงการมีมนุษยสัมพันธ์
ที่ดีของคนไทย โดยเฉพาะในเมืองหลวง เมืองที่เต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย แต่ความโอบอ้อมอารี
และความเป็นมิตรของคนกรุงเทพฯ ก็ยังมีให้เห็นและมีให้สัมผัสไม่แพ้ความก้าวหน้าของเทคโนโลยีด้านไหนๆ

G   GALLERY
ใน กรุงเทพฯ มีแกลเลอรี่มากมายกระจายตัวอยู่ตามมุมเมืองต่างๆ
อาทิเช่น National Gallery  หรือพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติตั้งอยู่ใกล้ๆ กับถนนข้าวสาร
เป็นที่เก็บรวบรวมและจัดแสดงศิลปวัตถุทางด้านศิลปะทั้ง ศิลปะแบบ ประเพณีและศิลปะร่วมสมัย
ของศิลปินที่มีชื่อเสียงของไทย และมีการจัดแสดงภาพเขียน, จิตรกรรม, ประติมากรรม ฯลฯ
และงานฝีมือที่เป็นประณีตศิลป์ของศิลปินต่างๆ ตั้งแต่โบราณจนถึงปัจจุบัน,
Queen Gallery จัดแสดงผลงานจิตรกรรม ประติมากรรม และวิจิตรศิลป์ ของศิลปินทั้งไทยและต่างชาติ,
People Space ตึกแถวขนาด 1 คูหา ที่ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นพื้นที่แสดงงานศิลปะกลางกรุง
ตั้งอยู่แถวศาลเจ้าพ่อเสือ และ J Gallery แกลเลอรี่สุดชิค ตั้งอยู่ใน J-Avenue ใจกลางซอยทองหล่อ

H   HOTEL
ในปัจจุบันนี้ โรงแรมในกรุงเทพฯ ได้ผุดขึ้นมาอย่างมากมาย และมีความโดดเด่นแตกต่างกันไป มีให้เลือก
ทั้งโรงแรมหรู สุดชิค, โรงแรมสไตล์เก่าคลาสสิก ไปจนถึงโรงแรมรูปแบบใหม่สไตล์ Hip Hotel
ช่วยให้การพักผ่อนในกรุงเทพฯ เป็นไปอย่างสะดวกสบายและน่าจดจำ

I   INDY
คงปฏิเสธไม่ได้ว่า ตอนนี้กระแสอินดี้กำลังมาแรง มีการจัดงานเปิดตลาดแสดงผลงานสไตล์อินดี้อยู่บ่อยครั้ง
โดยเฉพาะที่เซ็นเตอร์ พอยท์ บริเวณลานหน้าศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์ แหล่งรวมตัวของวัยรุ่นกรุงเทพฯ
ซึ่งความโดดเด่นของ ผลงานแนวนี้อยู่ที่การครีเอทและการได้ใส่ไอเดียแปลกๆใหม่ๆ เข้าไป
ด้วยความที่มีเอกลักษณ์เป็นของตัวเองและไม่เหมือนใคร จึงทำให้สินค้าแนวนี้ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก

J   JEWELRY
ประเทศ ไทยได้ชื่อว่าเป็นศูนย์กลางอัญมณีของโลก และมีชื่อเสียงในด้านการเป็นแหล่งพลอยสีที่สำคัญ
แถมยังได้เปรียบในเรื่องฝีมือแรงงานในการเจียระไนพลอยและเพชร
จึงทำให้ไทยกลายเป็นศูนย์กลางการค้าพลอยและการ เจียระไนพลอยที่มีดีไซน์เก๋ แปลกไม่เหมือนใคร

K   KNOWLEDGE
กรุงเทพฯ มีแหล่งให้ศึกษาค้นคว้าหาข้อมูลมากมาย นอก เหนือจากห้องสมุดหรือในโรงเรียน
เปลี่ยนค่านิยมในการศึกษาหาความรู้แบบเดิมๆ ซึ่งแหล่งความรู้เหล่านั้นมาจากพิพิธภัณฑ์การเรียนรู้
(กระทรวงพาณิชย์เก่า) หรือ TK Park ชั้น 8 ศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์
ที่เปิดโอกาสให้ได้ไปนั่งอ่านหนังสือได้อย่างไม่จำกัด อีกทั้งยังมีบริการห้องสมุดเสียง
และการแสดงดนตรีให้ได้ชมกันอีกด้วย

L   LIFESTYLE MALL
Lifestyle Mall รูปแบบของศูนย์การค้าแบบใหม่ที่รวม ความเป็นส่วนตัวและความสะดวกสบายเอาไว้ด้วยกัน
ซึ่งในกรุงเทพฯ ก็มี Lifestyle Mall กระจายตัวอยู่เกือบทุกมุมเมือง อย่างเช่น J-Avenue ย่านทองหล่อ,
B Boulevard ย่านสุวรรณภูมิ บนถนนกิ่งแก้ว, La Villa ถนนพหลโยธิน,
The Crystal บนถนนประดิษฐ์มนูธรรม และ Penny’s Balcony กลางซอยทองหล่อ

M   MUSEUM
ในกรุงเทพฯ มีพิพิธภัณฑ์มากมายที่เปิดบริการให้ได้เข้าชมกัน
อย่างเช่น Museum Siam พิพิธภัณฑ์การเรียนรู้ซึ่งตั้งอยู่ที่ถนนสนามไชย บริเวณท่าเตียน
เป็นพิพิธภัณฑ์ใหม่ล่าสุดในความดูแลของสถาบันการเรียนรู้แห่งชาติ ซึ่งได้ปรับปรุงอาคารเก่า
ของกระทรวงพาณิชย์เพื่อจัดทำเป็นพิพิธภัณฑ์ที่ทัน สมัย
นอกจากนี้ ยังมี The Royal Carriage Museum (พิพิธภัณฑ์รถม้าพระที่นั่ง)
ตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าของพระที่นั่งวิมานเมฆ เป็นที่รวบรวมรถม้าพระที่นั่งโบราณ ซึ่งใช้ในสมัยรัชกาลที่ 5

N   NIGHT LIFE
ค่ำ คืนของเมืองกรุงเทพฯ เป็นที่รู้กันอยู่แล้วว่า ไม่เคยหยุดนิ่ง และไม่เคยหลับใหล
จึงถือเป็นอีกหนึ่งเสน่ห์ที่ดึงดูดชาวต่างชาติได้ไม่น้อยอีกทั้งยังมีแหล่ง
แฮ็งเอาต์หลากหลายสไตล์ให้ได้เลือกออกไปเพิ่มดีกรีความซ่าให้มันส์สุดๆ
ซึ่งแหล่งแฮ็งเอาต์แต่ละแห่งก็มีเสน่ห์แตกต่างกันออกไป ไม่ว่าจะเป็นถนนข้าวสาร แหล่งแฮ็งเอาต์
ที่รวมเอากลิ่นอายของศิลปวัฒนธรรมกับแสงสียามค่ำคืนไว้ได้ อย่างลงตัว ทองหล่อ นานา
หรือ RCAที่ได้รวบรวมผับ คลับ บาร์ สุดชิค เน้นดีไซน์ทันสมัย ไว้ให้ได้ปาร์ตี้กันทุกค่ำคืน

O   OTOP
หรือ สินค้าในโครงการ หนึ่งตำบล หนึ่งผลิตภัณฑ์ เป็น โครงการที่มีการผลิตหรือจัดการทรัพยากร
ที่มีอยู่ในท้องถิ่น ให้กลายเป็นสินค้าที่มีคุณภาพ มีจุดเด่นเป็นเอกลักษณ์ของตนเอง
และสอดคล้องกับวัฒนธรรมในแต่ละท้องถิ่น  สามารถเลือกชมได้ที่ศูนย์การค้าประตูน้ำเซ็นเตอร์
ถนนราชปรารภ ศูนย์รวมของสินค้า OTOP จากทั่วประเทศ

P   PARK
ใน กรุงเทพฯ มีสวนสาธารณะใหญ่ๆ มากมาย ไม่ว่าจะเป็น สวนลุมพินี สวนเบญจกิตติ สวนรถไฟ
ซึ่งทุกสวนสาธารณะนอกจากจะเป็นแหล่งพักผ่อนหย่อนใจที่ดีแล้ว ยังมีกิจกรรมต่างๆ
ที่ถือเป็นสีสันอย่างหนึ่งที่ดึงดูดใจให้คนกรุงเทพฯ และนักท่องเที่ยวอยากเข้าไปสัมผัส
ไม่ว่าจะเป็นการออกกำลังกายในรูปแบบต่างๆ ทั้งการปั่นจักรยาน เต้นแอโรบิก วิ่งจ๊อกกิ้ง รำไทเก๊ก
และพายเรือ อีกทั้งยังมีกิจกรรมดนตรีในสวน อันเป็นสถานที่ที่เปิดโอกาสให้นักดนตรีหน้าใหม่ได้แสดงฝีมือ
ซึ่งสวนสาธารณะนี้ถือเป็นพื้นที่สีเขียวอีกแห่งหนึ่งที่ช่วยทำให้คนในเมือง หลวงได้มีโอกาสได้หายใจ

Q   QUEEN SIRIKIT NATIONAL CONVENTION CENTRE (QSNCC)
ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ เป็นศูนย์การประชุมขนาดใหญ่ ตั้งอยู่บริเวณถนนรัชดาภิเษก
ติดกับโรงงานยาสูบเดิม เป็นสถานที่จัดงานประชุม งานแสดงสินค้าต่างๆ มากมาย
ทั้งระดับนานาชาติและในประเทศ งานที่มักจะจัดที่ศูนย์การประชุมแห่งนี้คือ งานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ
งานท่องเที่ยวไทย และงานแสดงสินค้าประเภทอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์

R   RELAXATION
กรุงเทพฯ มีสถานที่ให้ได้รีแล็กซ์อยู่มากมาย ซึ่งสปาก็นับเป็นอีกทางเลือกหนึ่ง
ที่ช่วยผ่อนคลายความเครียดและความเมื่อย ล้า โดยเฉพาะศาสตร์ของการนวดไทยและนวดอะโรมา
ก็เป็นที่ขึ้นชื่อและได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก

S   SHOPPING
สีสันแห่งการช้อปปิ้งของเมืองกรุงแห่งนี้ ขอบอกว่าไม่แพ้เมืองของชาติไหนๆ เลยทีเดียว ดังจะเห็นได้จาก
มีแหล่งช้อปปิ้งมากมาย หลากหลายสไตล์ เปิดบริการอยู่เกือบทุกมุมเมือง
มีตั้งแต่แหล่งช้อปปิ้งแบบ Hi-End เช่น เซ็นทรัลเวิลด์ ตรงบริเวณสี่แยกราชประสงค์ ไปจนถึง
แหล่งช้อปปิ้งสินค้าราคาถูกอย่าง ตลาดนัดสวนจตุจักร (JJ Market) และศูนย์การค้าย่านประตูน้ำ
ยิ่งช่วยเพิ่มเสน่ห์ในการจับจ่ายใช้สอย และช่วยผลักดันให้กรุงเทพฯ กลายเป็นสวรรค์ของนักช้อปหลายๆ คน

T   TEMPLE
จากบทความใน Conde Nast Traveler ปี 2007 ประกาศผลรางวัลรีดเดอร์ ชอยส์ ครั้งที่ 20
สำรวจ ความเห็นนักท่องเที่ยว 28,000 ราย โดยให้ผู้แสดงความเห็นระบุชื่อเมือง, โรงแรม, สายการบิน,
เรือสำราญ และรีสอร์ตที่ดีที่สุดในแต่ละภูมิภาค ผลปรากฏว่า กรุงเทพฯ ติดอันดับเมืองในเอเชียที่น่าเที่ยวที่สุด
โดยเฉพาะแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม เนื่องด้วยประวัติศาสตร์ของกรุงเทพฯมียาวนานมาจนถึง 226 ปี
จึงทำให้เมืองกรุงแห่งนี้เต็มไปด้วยมนต์เสน่ห์ของศิลปวัฒนธรรมที่งดงามน่า สัมผัส
ไม่ว่า จะเป็นวัดพระศรีรัตนศาสดาราม (วัดพระแก้ว) เป็นที่ประดิษฐานพระแก้วมรกต พระคู่บ้านคู่เมืองไทย
หรือพระปรางค์ วัดอรุณ ซึ่งเป็นวัดที่มีสถาปัตยกรรมที่สวยงาม

U   UNIQUE
กรุงเทพฯ ถือเป็นอีกเมืองหนึ่งที่มีความพิเศษและโดดเด่นไม่เหมือนเมืองไหนๆ
ด้วยความที่เต็มไปด้วยประวัติศาสตร์ ศิลปะ และวัฒนธรรมแขนงต่างๆ
ที่บ่งบอกถึงความเป็นไทยได้อย่างชัดเจน ดังจะเห็นได้จากสถาปัตยกรรมต่างๆ
ศิลปะการแสดงของไทย และวัฒนธรรมการกิน ที่เป็นเอกลักษณ์ จนเป็นที่ยอมรับไปทั่วโลก

V   VARIETY
กรุงเทพฯ เป็นเมืองที่รวบรวมความหลากหลายในด้านต่างๆ เอาไว้ด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นความหลากหลาย
ทางด้านเชื้อชาติ ศาสนา วัฒนธรรม และการใช้ชีวิต อีกทั้งยังมีการผสมผสานระหว่างวัฒนธรรม
กับเทคโนโลยีสมัยใหม่ได้อย่างลงตัว ตอบรับกับทุกๆ ความต้องการ จนทั่วโลกต่างยกย่องให้กรุงเทพฯ
คือ มหานครที่มีมนต์เสน่ห์ และเป็นเมืองสวรรค์ของนักท่องเที่ยว

W   WAI
ไหว้ คือ การแสดงความเคารพของคนไทยด้วยการประนมมือ ถือเป็นมารยาทที่งดงามของคนไทย
จนกลายเสน่ห์ที่ใครๆ ต่างก็หลงใหลและ อยากที่จะเดินทางมาสัมผัสความงดงามนี้ใกล้ๆ

X   XYLOPHONE
ระนาด เป็นเครื่องดนตรีไทยชนิดหนึ่ง จัดอยู่ในประเภทเครื่องตี ทั้งเสียงที่ฟังแล้วรู้สึกได้
ถึงความไพเราะและนุ่มนวล หรือเแข็งแกร่งและมีอำนาจ โดยเครื่องดนตรีไทยชนิดนี้
สามารถสะท้อนวัฒนธรรมและประเพณีไทยให้ชาวต่างชาติ ได้ซึมซับและสัมผัส

Y   YAOWARAT
เยาวราช เป็นย่านที่เต็มไปด้วยมนต์เสน่ห์แบบตะวันออกอย่างประเทศจีน
จนเป็นที่รู้จักกันในนาม China Town ย่านนี้นอกจากตัวอาคารจะมีสถาปัตยกรรมที่บ่งบอกความเป็นจีนแล้ว
ยังมีร้านค้าต่างๆ มากมายผุดขึ้นทุกซอกถนนรวมถึงร้านอาหารยามค่ำคืนที่เรียงรายไปตามถนนเยาวราช
อันเป็นจุดเด่นของย่านนี้

Z   ZOOM
หากจะมองกันให้ลึกลงไปแล้ว นอกจากความสับสนวุ่นวายตามแบบฉบับของเมืองหลวงซึ่งทุกๆ ประเทศ
ย่อมมีเหมือนกัน แต่ภายใต้ความวุ่นวายเหล่านั้น กรุงเทพฯ ก็ถือเป็นอีกเมืองหนึ่งที่มีเสน่ห์รอบด้าน
ทั้ง 360 องศาเลยทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นเสน่ห์ของสถาปัตยกรรมต่างๆ เสน่ห์ของวัฒนธรรม การใช้ชีวิต
ที่มีความผสมผสานระหว่างการใช้ชีวิตแบบสมัยใหม่และแบบเก่า เสน่ห์ของอาหารการกินที่อุดมสมบูรณ์
มีให้เลือกมากมาย และราคาไม่แพง เหล่านี้ถือเป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้กรุงเทพฯ มีความหลากหลาย มีชีวิตชีวา
ซึ่งเป็นเสน่ห์ของกรุงเทพฯ ที่นักท่องเที่ยวหลายๆ คนติดใจ จนได้รับการโหวตให้เป็นเมือง
ที่ดีที่สุดของโลก ณ ขณะนี้

ที่มา: 247 twenty-four seven City Magazine

credit: mthai.com

ก่อนจะดำเนินการกัน ต่อไป ขอให้ทำความเข้าใจ และตอบคำถามจาก
การวัดแสงเบื้องต้น(1) และ การวัดแสงเบื้องต้น(2) ให้ได้ก่อนนะครับ ถ้ายังอ่านที่ผ่านๆ มาไม่เข้าใจ
แนะนำให้ลองอ่านทบทวน และหยิบกล้องมาลองหมุนไปหมุนมา ปรับไปปรับมาดูนะครับ
จนกว่าจะ มาถึงบ้างอ้อ…ฉันจึงได้มาเข้าใจ…ว่าความเป็นจริงข้างใน……

อะ ไปกันใหญ่ อิอิ ต่อเลยดีกว่า..

จาก ที่ผ่านมา เราได้การปรับเปลี่ยน ช่องรับแสง และความไวชัตเตอร์ ไปทีละสต๊อป
ตามค่ามาตรฐานแล้วนะครับ คราวนี้เราจะมาดูว่า
การวัดแสงเฉพาะจุดนั้นจะช่วยให้เรามั่นใจในการวัดแสงได้อย่างไรกันหนอ ?

ระบบ การวัดแสงเฉพาะจุดของกล้องแต่ละตัว ก็มีกำหนดจุดที่จะทำการวัดแสง
กว้างหรือแคบไม่เท่ากัน เช่นบางตัวบอก 1องศา บางตัวบอก 6.5องศา บางตัวบอก 9.5องศา
อย่างนี้ก็ต้องลองศึกษาคู่มือของกล้องให้เข้าใจชัดเจนก่อนนะครับ
ถ้าเป็นกล้องที่ไม่มีระบบวัดแสงเฉพาะจุด หรือว่าต้องการความแม่นยำสูง ก็ลองใช้เครื่องมือวัดแสง
ที่สามารถวัดแสงได้เฉพาะจุด ถ้าจะให้ดีจะต้องเป็น 1% นะครับ เพื่อความแม่นยำสูงสุดเท่าที่จะทำได้

มาเริ่มถ่ายภาพกันนะครับ โดยเริ่มจากการถ่ายภาพง่ายๆ ไม่ยุ่งเหยิงวุ่นวายนะครับ
เลือกหาอะไรก็ได้มุมไหนก็ได้ครับ ที่ดูไม่สบสนวุ่นวายจนมองไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไร
สำหรับภาพง่ายๆ นั้น ก็ควรจะมีแสง มีเงา มีมุมมืดมุมสว่างก็จะดีครับ หรือไม่ก็ให้ง่ายขึ้นก็นำกระเป๋ากล้อง
กับกระดาษขาวที่เราใช้ถ่ายทดสอบครั้งแรกนั่นแหละครับ เอามาวางไว้ด้วยกัน
แล้วหาอะไรที่เป็นสีกลางๆ มาวางไว้ประกอบเข้าไป ปรับโหมดการถ่ายภาพเป็น ” M ”
เพื่อให้เข้าใจจึงจำเป็นที่จะต้องใช้โหมดการถ่าย ” M ”
เพราะเป็นโหมดที่จะต้องใช้การปรับรูรับแสงและสปีดชัตเตอร์เท่านั้น จึงจะปรับให้ โอเวอร์ หรืออันเดอร์ได้

การวัดส่วนมืดเป็นหลัก (ใช้ได้ดีกับฟีล์มเนกาตีฟ)

ก็ คือการที่เราต้องการให้ภาพแสดงรายละเอียดในส่วนมืดที่ต้องการ โดยที่ไม่สนใจรายละเอียดในส่วนสว่าง
ก็ไม่มีอะไรยากมากครับ แค่วางจุดวัดแสงไปยังตำแหน่งส่วนมืดที่เราต้องการ
โดยถ้าดูจากตารางโซน แล้ว ส่วนมืดที่ยังจะสามารถแสดงรายละเอียดได้ดี นั้น
ควรจะอยู่ที่ประมาณโซน 2 – 3 โดยยึดถือโซน 5 เป็นเทากลางที่กล้องวัดแสงได้
ก็จะหมายความว่า เราต้อง ปรับให้อันเดอร์ 2 สต๊อป ในกรณีที่ต้องการให้เห็นรายละเอียดมากหน่อย
จะใช้โซน 3 เป็นจุดหมายของการวัดแสง จึงจะได้ค่าของการวัดแสงในส่วนความมืดที่ยังคงมีรายละเอียด
ถ้าเราปรับลดเพียง 1 สต๊อป ก็จะไม่มืดจริง ทำให้ส่วนอื่นๆ สว่างเกินไปด้วย และถ้าเราปรับลดไป 3 สต๊อป
ก็จะทำให้มืดจนไม่เห็นรายละเอียด และส่วนต่างๆ ของภาพก็ “มืดกว่าความเป็นจริง(อันเดอร์)”

โดยมีขั้นตอนดังนี้
1. เล็งจุดวัดแสงไปยัง ” ส่วนมืดของภาพที่เราต้องการให้มีรายละเอียด “
2. กดชัตเตอร์ไว้ครึ่งหนึ่งเพื่ออ่านค่าวัดแสงที่ได้
3. ปรับลดลง 2 สต๊อป โดยการปรับลดสปีดชัตเตอร์ และ / หรือ รูรับแสง เราก็จะมั่นใจได้ว่า
ภาพที่เราจะถ่ายนี้ ส่วนมืดจะมีรายละเอียดแน่นอน

ภาพนี้เราเห็นว่า ถังน้ำนั้นมืดที่สุดในภาพ
สมมติว่า กล้องวัดค่าแสงมาได้ F 8 / 250 (รูรับแสง/สปีดชัตเตอร์) ก็ให้ปรับลดลง 2 สต๊อป
เพราะเราไม่ต้องการถังสีเทา เราต้องการถังสีดำ

4. เล็งจุดโฟกัสไปยังส่วนที่ต้องการ จัดองค์ประกอบภาพ
5. กดชัตเตอร์เพื่อทำการถ่ายภาพตามต้องการ

เราก็จะได้ภาพที่มีราย ละเอียดในส่วนมืดครบถ้วนสมบูรณ์
ส่วนในส่วนที่สว่างในกรณีที่สว่างเกินไป ก็ต้องไปคำนวนการล้างฟีล์ม
หรือทำการเผาในห้องอัด หรือถ้าเป็นดิจิตอลก็ต้องอาศัยโปรแกรมปรับแต่งภาพในการปรับแต่ง ในขึ้นต่อไป…

การวัดส่วนสว่างเป็นหลัก (ใช้ได้ดีกับฟีล์มสไลด์ และกล้องดิจิตอล)

ก็ คือการที่เราต้องการให้ภาพแสดงรายละเอียดในส่วนสว่างที่ต้องการ โดยไม่สนใจรายละเอียดในส่วนมืด
ทำได้โดยการวางจุดวัดแสงไปยังตำแหน่งส่วนสว่างของภาพที่เราต้องการ
โดยเทียบจากตารางโซนแล้ว ส่วนสว่างที่จะยังคงมีรายละเอียดให้เราได้เห็นนั้น
ควรจะอยู่ที่ประมาณโซน 7 – 8 โดยยึดถือโซน 5 เป็นเทากลางที่กล้องวัดแสงได้
ก็จะหมายความว่า เราต้อง ปรับให้โอเวอร์ 2 สต๊อป ในกรณีที่ต้องการให้เห็นรายละเอียดมากหน่อย
จึงจะใช้โซน 7 เป็นจุดหมายของการวัดแสง จึงจะได้ค่าของการวัดแสงในส่วนสว่างที่ยังคงมีรายละเอียด
ถ้าเราปรับเพิ่มเพียง 1 สต๊อป ก็จะไม่สว่าง หรือขาวจริง ทำให้ส่วนอื่นๆ มืดเกินไปด้วย
และถ้าเราปรับเพิ่มไป 3 สต๊อป ก็จะทำให้สว่างขาวจนไม่เห็นรายละเอียด
และส่วนต่างๆ ของภาพก็ “สว่างกว่าความเป็นจริง (โอเวอร์)” โดยมีขั้นตอนดังนี้

1. เล็งจุดวัดแสงไปยัง “ส่วนสว่างของภาพที่เราต้องการให้มีรายละเอียด”
2. กดชัตเตอร์ไว้ครึ่งหนึ่งเพื่ออ่านค่าวัดแสงที่ได้
3. ปรับให้สว่างขึ้น 2 สต๊อป โดยการปรับสปีดชัตเตอร์ และ/หรือ รูรับแสง เราก็จะมั่นใจได้ว่า
ภาพที่เราจะถ่ายนี้ ส่วนสว่างจะมีรายละเอียดแน่นอน

4. เล็งจุดโฟกัสไปยังส่วนที่ต้องการ จัดองค์ประกอบภาพ
5. กดชัตเตอร์เพื่อทำการถ่ายภาพตามต้องการ

เราก็จะได้ภาพที่มีราย ละเอียดในส่วนสว่างครบถ้วนสมบูรณ์ ส่วนในส่วนที่มืดในกรณีที่มืดเกินไป
ก็ต้องไปคำนวนการล้างฟีล์ม หรือทำการบัง ในห้องอัด
หรือถ้าเป็นดิจิตอลก็ต้องอาศัยโปรแกรมปรับแต่งภาพในการปรับแต่ง ในขึ้นต่อไป

การวัดแสงของภาพที่ไม่มีทั้งมุมมืดและมุมสว่างหรือภาพที่เป็นกลางๆควรทำอย่างไร ?
ให้ลองคิดกันดูนะครับ

ภาพ นี้ก็ตรงกันข้ามกับตัวอย่างก่อนหน้านี้
เราต้องการกำแพงสีขาวที่มีรายละเอียดของความขรุขระของกำแพง วัดแสงที่กำแพง แล้วเพิ่ม 2สต๊อป

จากที่ผ่านมา ก็ได้รู้หลักการจะกำหนดให้กล้องของเราถ่ายภาพมาได้ดังใจต้องการบ้างแล้วนะครับ
ก็ลองให้ไปฝึกหัด คิดโจทย์ ตีโจทย์กันเองว่า เราจะถ่ายอะไร อย่างไร วัดแสงตรงไหน
จึงจะได้ภาพที่มีรายละเอียดตามที่ต้องการ เช่น ถ้าในภาพนั้นไม่มีส่วนมืดๆ เลยมีแต่สว่างๆ เราจะใช้ระบบใด ?
ถ้าภาพนั้นๆ เป็นห้องมืดๆ ทึมๆ เราจะวัดแสงโดยอ้างอิงจากส่วนใด ?
ถ้าเราต้องการวัดแสงแบบฉับไว เพราะบางครั้ง คงไม่มีเวลามากมายนักในการวัดแสงที่ยุ่งยากแบบนี้
จะทำอย่างไร ? ก็ลองคิดดูก่อนนะครับ

นี่เป็นเพียงขั้นต้นของการวัดแสงที่จะพอเข้าใจ ได้ง่าย(หรือเปล่า ? ) เท่านั้นนะครับ
เรื่องรายละเอียดปลีกย่อยยังมีอีกมากมายนักยังต้องศึกษากันต่อไป ใหม่ๆ การทำความเข้าใจ
และการปรับกล้องในการวัดแสงอาจจะดูลำบาก ชักช้าอยู่บ้าง แต่ถ้าฝึกบ่อยๆ จนชำนาญแล้ว
เราแทบจะไม่ต้องคิดเลย มันจะเป็นไปโดยอัตโนมัติเลยครับ

อยากให้สักเกตุนิดนึงว่า ทำไม ตัวอย่างแรกผมถึงวัดค่าแสงที่ถังน้ำ
และตัวอย่างที่ 2 ผมจึงวัดที่กำแพง เหตุเพราะว่า สิ่งที่ผมวัดแสง คือสิ่งที่ผมต้องการให้มีรายละเอียด
ผมพิจารณาจากรวมๆ แล้วผมไม่อยากให้ถังน้ำกลายเป็นถังอะไรดำๆ ที่มองไม่ออกว่ามันเป็นอะไร
ส่วนตัวอย่างที่ 2 ผมต้องการแสดงรายละเอียดของผิวกำแพง จึงกำหนดตรงนี้เป็นหลัก
เพราะถ้ากำหนดส่วนอื่น อาจจะทำให้กำแพงกลายเป็นกำแพงขาวๆ ไม่แสดงรายละเอียดใดๆได้

เขียนโดย snake

credit: cameraeyes.net

อั่นแน่! ยังไม่ทันคิดเลย จะมาดูเฉลยซะแล้ว… ไม่บอกหรอก แต่อนุญาตให้ติดตามต่อไปได้

ก่อนที่จะบอกกัน ผมจะเล่าอะไรนิดนึง นานมาแล้วมีกระทาชายนายหนึ่ง ชื่อว่า Ansel Adams
ได้ค้นพบว่า จากส่วนที่ดำที่สุดถึงส่วนที่ขาวที่สุด สามารถแบ่งออกได้เป็นสิบเอ็ดส่วน
เค้าเรียกสิบเอ็ดส่วนนี้ว่า “โซน” โดย เริ่มนับจาก 0 ไปถึง 10 ไล่จากดำสุด ไปหาขาวสุด
แล้วเค้ายังค้นพบอีกว่า  จุดที่ดำที่สุดที่ถ่ายภาพออกมาแล้วเราเห็นรายละเอียดในส่วนดำนั้นได้
คือ “โซน 2-3″ และ  จุดที่ขาวที่สุดที่ถ่ายภาพออกมาแล้วเรายังพอเห็นรายละเอียดได้พอลางๆ
นั้น อยู่ที่ “โซน 7-8″ แล้วมันสำคัญอย่างไร ?

สำคัญตรงที่ว่า จุดที่อยู่ตรงกลางคือ “โซน 5″ ก็คือค่า “สีเทากลาง” มันก็คือค่า “สีเทาที่สะท้อนแสง18%”
ที่ กล้องของเราๆ ท่านๆ ใช้กำหนดในการวัดแสงดังตัวอย่างข้างต้นนั้นแหละ และโซนต่างๆ
ที่เค้าแบ่งไว้ก็ไม่นึกอยากจะแบ่งก็แบ่งเล่นๆ แต่เป็นการแบ่งมาจากการทดลอง และทดสอบต่างๆ นานา
มาจนแต่ละโซนนั้น ก็คือ “1 สต๊อป” ของการปรับแสงของกล้องนั่นเอง “1โซน ก็เท่ากับ 1สต๊อป”

การปรับ “สต๊อป” ของกล้อง ให้ไปทางดำ หรือ ทางขาว
ก็ทำได้โดยการปรับ “ความไวชัตเตอร์” หรือ “ช่องรับแสง”
ส่วนที่ว่า ความไวชัตเตอร์ กับ ช่องรับแสง นั้นเป็นอย่างไร ก็คงพอทราบกันอยู่แล้ว
หรือไม่ทราบก็หาอ่านจากคู่มือกล้องของท่านเองก็จะมีบอกไว้ คราวนี้ก็มาถึงว่า
แล้วค่าความไวชัตเตอร์กับช่องปรับแสงเท่าไหร่หละ ? ที่จะเรียกได้ว่า “1สต๊อป”

ความไวชัตเตอร์ :
30″ – 15″ – 8″ – 4″ – 2″ – 1″ – 2 – 4 – 8 – 15 – 30 – 60 – 125 – 250 – 500 -
1000 – 2000 – 4000 (” = วินาที)
จากช้าไปหาเร็ว ช้าสุดก็จะรับแสงได้มากกว่าเร็วสุด

ลองปรับโหมดถ่ายภาพเป็น ” M ” แล้วปรับค่าความไวชัตเตอร์
ของกล้องดูนะครับ ถ้ามีค่าแทรกระหว่างตัวเลขตัวอย่าง ก็เป็นค่าเศษส่วนของ “1 สต๊อป”
เช่น จาก 60 – “90″ – 125 ก็จะเป็น “1/2 สต๊อป(โซน)” หรือ 60 – “80″ – “100″ – 125
ก็จะเป็น “1/3 สต๊อป(โซน)”

ช่องรับแสง :
1.4 – 2 – 2.8 – 4 – 5.6 – 8 – 11 – 16 – 22 – 32 – 45 – 64 – 90
จากกว้างสุดไปหาแคบสุด กว้างสุดก็รับแสงได้มากกว่า แคบสุด ก็ลองปรับดูเช่นกันครับ
ถ้ามีค่าระหว่างนั้น ก็เป็นค่า “1/2 สต๊อป(โซน)” และ “1/3 สต๊อป(โซน)” เช่นกัน

ทั้งความไวชัตเตอร์ และช่องรับแสง การปรับสต๊อปขึ้น หรือลง
มีผลทำให้แสงเดินทางผ่านเลนส์ มากน้อยตามไปด้วย
ความไวชัตเตอร์ที่เร็วกว่า แสงก็จะเข้าน้อยกว่า ความไวชัตเตอร์ที่ช้ากว่า (เปิดนานกว่า)
ช่องรับแสงที่กว้างกว่า ก็จะรับแสงได้มากกว่า ช่องรับแสงที่น้อยกว่า ที่เล่ามาตั้งยาวนี้
เพียงเพื่อว่าเวลาพูดถึง ลบ หรือ บวก สต๊อป
แล้วจะได้เข้าใจและทำได้ด้วยความเข้าใจไม่ใช่ความจำ เช่น
ถ้าพูดว่า “ลบ 1 สต๊อป” ก็หมายถึงว่า ทำภาพให้มืดลง 1 สต๊อป หรือ 1 โซน โดยวิธีใดวิธีหนึ่ง
จะเป็นปรับช่องรับแสง หรือปรับความไวชัตเตอร์ก็ได้ และถ้าพูดว่า “บวก 1 สต๊อป”
ก็เช่นเดียวกันแต่เป็นไปในทางตรงกันข้าม

ใน ปัจจุบัน กล้องระบบอีเลคทรอนิค ไดัคิดค้นและพัฒนาในการปรับค่าแสงได้ง่ายขึ้น
โดยการเลื่อนบาร์ ไปตามระดับสต๊อป ที่เราต้องการ โดยไม่ต้องไปปรับ
ช่องรับแสงและความไวชัตเตอร์แต่อย่างใด

กล้องจะทำงานให้โดย อัตโนมัติ ทำให้เพิ่มความสะดวกรวดเร็วในการถ่ายภาพมากขึ้น
บาร์ปรับระดับสต๊อปนี้ (ชื่อนี้ผมตั้งเองนะ ไม่ได้อ้างอิงจากตำราใดๆ)
จะเป็นประโยชน์มากเมื่อต้องการถ่ายภาพแบบฉับไว ปัจจุบันทันด่วน ใช้ได้ดีกับการถ่ายภาพในโหมด
” AV “ (เรากำหนดรูรับแสงกล้องจะช่วยหาความไวชัตเตอร์ที่เหมาะสม) ,
” TV “ (เรากำหนดความไวชัตเตอร์ กล้องจะช่วยหาช่องรับแสงที่เหมาะสม)
และ ” P ” (กล้องช่วยหาความไวชัตเตอร์ และช่องรับแสงที่เหมาะสม)

เป็นระบบของกล้องแคนนอน กล้องยี่ห้ออื่นก็ดูจากคู่มือก็แล้วกันนะครับ
และเอาไว้เช็คค่าแสงเมื่อใช้ในโหมด M (เรากำหนด ช่องรับแสง และความไวชัตเตอร์ ที่ต้องการ)
ส่วนระบบใด น่าจะเอาไปใช้อย่างไร จะขอแยกเรื่องออกไปพูดกันอีกต่างหาก
ถ้ายังมีคนสนใจ จะมาเล่าให้ฟังกันอีกครับ

แถมนิดนึงครับ ค่าของแสงที่สามารถจะพิมพ์ภาพออกมาได้และสามารถที่จะเห็นรายละเอียดต่างๆได้ นั้น
จะอยู่ที่ประมาณ “โซน 3 – โซน 7″ ค่ามืดที่สุด กับสว่างที่สุด ควรจะไม่เกิน “ โซน 2 กับ โซน 8 ”

นอกเหนือจากนั้นแล้ว ภาพจะไม่แสดงรายละเอียดใดๆ ในส่วนมืดและส่วนสว่าง
แต่ไม่ใช่ว่าภาพนั้นๆ จะต้องคุมให้อยู่ในโซนดังกล่าวเท่านั้น
อาจจะเลยเถิดไปถึงไหนก็ได้ ตามแต่เจ้าของภาพต้องการ และเห็นชอบว่าดี

ก่อนจะดำเนินเรื่องต่อไป ก็มีคำถามมาถามกันก่อนอีกแล้วครับท่าน

“สต๊อป” กับ “โซน” เหมือนกันหรือไม่ ? มีผลอย่างไรกับภาพเมื่อปรับลด และเพิ่ม

เมื่อเราวัดแสงวัตถุที่ต้องการได้ค่าความไวชัตเตอร์ 60
และต้องการปรับ “ลบสต๊อป(มืดลง)” ไป “2 สต๊อป” ด้วยการปรับความไวชัตเตอร์
จะได้ค่าความไวชัตเตอร์เท่าใด ?

เมื่อเราวัดแสงวัตถุที่ต้องการได้ค่า ช่องรับแสง 5.6 และต้องการปรับ “บวกสต๊อป(สว่างขึ้น)”
ไป “2 สต๊อป” ด้วยการปรับช่องรับแสง จะได้ค่าช่องรับแสงเท่าใด ?

เมื่อเราวัดแสง วัตถุที่ต้องการ ได้ค่าสปีดฯ 90 รูรับแสง 8 แล้วต้องการให้มืดลง “2 สต๊อป”
สามารถทำได้อย่างไรบ้าง ? คิดไว้อย่างน้อย 2 วิธี

เขียนโดย Snake

credit: cameraeyes.net

ผลวิจัยล่าสุดจากมหาบัณฑิตสาขาพิษวิทยาทางอาหารและโภชนาการ สถาบันวิจัยโภชนาการ
มหาวิทยาลัยมหิดล พบว่า 22 ตำรับอาหารไทยช่วยป้องกันและลดความเสี่ยงมะเร็งได้

มลฤดี สุขประสานทรัพย์ ผู้วิจัยได้สร้างแบบจำลองเลียนแบบการกินอาหารที่มีสารก่อมะเร็ง
อาทิ อาหารปิ้ง ย่าง รมควัน และอาหารที่ต้มตุ๋นเป็นเวลานาน
โดยนำอาหารไทยเหล่านั้นมาทำปฏิกิริยากับไนไตรท์ ในสภาวะคล้ายการย่อยอาหารของคน

ได้ผลวิจัยออกมาว่า

อาหารไทยที่ป้องกันมะเร็งได้ดีที่สุด ตามลำดับ ได้แก่
1. คะน้าน้ำมันหอย
2. ไก่ทอดสมุนไพร
3. ทอดมันปลากราย
4. แกงเลียง
5. ไข่เจียวใส่หอมหัวใหญ่พร้อมมะเขือเทศ
6. กะเพรากุ้งใส่ถั่วฝักยาว
7. แกงเผ็ดเป็ดย่าง
8. แกงจืดตำลึง
9. ไก่ผัดเม็ดมะม่วงหิมพานต์
10. ส้มตำไทย
11. ผัดผักรวมน้ำมันหอย

ส่วนอาหารไทยที่ป้องกันมะเร็งได้ดีในระดับกลาง ตามลำดับได้แก่
12. ฉู่ฉี่ปลาทับทิม
13. น้ำพริกลงเรือ
14. ห่อหมกปลาช่อนใบยอ
15. แกงจืดวุ้นเส้น
16. แกงเขียวหวานไก่
17. แกงส้มผักรวม
18. ต้มยำเห็ด

และอาหารไทยที่ป้องกันมะเร็งได้ต่ำ มีอยู่ 4 ชนิดตามลำดับ คือ
19. เต้าเจี้ยวหลน
20. น้ำพริกกุ้งสด
21. ต้มยำกุ้ง
22. ยำวุ้นเส้น

credit: healthandcuisine.com

วันๆ อิสตรีต้องพบ “เพื่อนต่างเพศ” มาก หน้าหลายตา ซึ่งแต่ละคนก็….เออนะไม่รู้ จะพูดไงดี
บางรายงี้รูปร่างหน้าตาภายนอกโคตรมหาโจรเลย  แต่จิตใจกลับดีกว่าพวกใส่สูทผูกเนกไท
ที่ชอบ ล้มบนฟูก (ฟูกไหนไม่บอก, อาจล้มบนเสื่อก็ได้ฮ่ะฮ้า) ซะอีก

แล้วมีอีกนะที่ประเภทหน้าตา ใจบุ๊ญใจบุญ มาดงี้ ดูน่าเชื่อถือ สุขุมคัมภีรภาพ
นึกว่าเป็นคนดี แต่ที่ไหนได้เบื้องหลังโอ้โฮเฮะ ขี้หึง ขี้ฟ้อง ชอบซ้อมเมีย เอ๊ย.. แฟนสาวเป็นประจำ
ด้านฝ่ายหญิงก็ทนอยู่กะมันได้ไงไม่รู้? แต่เดาว่าคงมีรสนิยมใกล้เคียงกัน ไม่งั้นจะอยู่ด้วยกันไหวเรอะ

กระนั้น “เพื่อนชาย” ไม่ว่าคุณจะรู้ใจเค้า หรือไม่รู้ใจ บอกได้ว่าหนุ่มๆ ก็คล้ายฝ่ายหญิงแหละ
คือยังเป็นมนุษย์ที่สามารถทำผิดได้และทำถูกได้ ขอเพียงสิ่งที่พวกเค้าผิดไปแล้ว
หรือพลั้งมือไปนั่นน่ะอย่าเว่อร์จัดจนรับไม่ได้ก็แล้วกัน จะได้อยู่ร่วมโลกเดียวกันอย่างสันติหน่อย

และนี่คือพฤติกรรมบางอย่างของ “ว่าที่แฟน” ซึ่งสาวๆ สารภาพว่าไม่ชอบและไม่อยาก ได้มาเป็นแฟนเอาซะเลย
ซึ่งถ้าเป็นไปได้ หากสาวรายนั้นไม่ได้อยู่ในช่วงอายุที่ต้องคว้า “รถไฟเที่ยวสุดท้าย”
หรือ “เรือด่วนเที่ยวล่าสุด” ไว้ละก็ เมินซะเถอะย่ะ
ที่เดี๊ยนจะเลือกคนเหล่านี้มาสร้างความสมานฉันท์กันทางใจ

ส่วนมีลักษณะใดกันมั่ง มีงี้นะ…

• พวกไม่มีน้ำใจ  แต่อยากให้คนอื่นมีน้ำใจกะตัวเอง

หยั่งงี้เข้าข่ายเป็นคนเห็นแก่ตัว อ่ะ…ว่ามะ แล้วพูดก็พูด การที่คนเราจะเห็นน้ำจิตน้ำใจของกันและกันได้
ต้องใช้เวลาด้วยกันทั้งนั้นล่ะ ไม่ใช่รู้จักกันได้ไม่กี่ ชม.ก็หลงคารมไปถึงไหนต่อไหนแล้ว
ก็อย่างที่ท่านว่า ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์ “ความเป็นแฟน” ดีหรือไม่ดีก็ว่ากันไป
ดังนั้น หากท่านใดยังไม่มีแฟน แต่อยากมีแฟนละก็
ขอแนะนำให้เริ่มจากการมีน้ำใจต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกันก่อนนะจ๊ะ
ไม่ใช่ยึดตัวเองเป็นที่ตั้ง งั้นก็อยู่กะตัวเองต่อไปเหอะ เออแต่ ไม่แน่นะ ถึงเป็นงี้ (ยึดตัวเองเป็นใหญ่)
อาจทำให้ สาวบางรายเอ็นจอยก็ได้ ก๊ากๆๆ

• พวกนัดกันทีไร  มักมาสายเป็นประจำ

ถ้านัดกันแล้ว หากเค้ามาเป็นสายบางครั้งบางครา คงไม่ต้องวอรี่ (กลุ้มใจ) กับการมาสายของเค้าหรอก
เพราะเรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยเกินกว่าที่คุณจะตัดเค้าออกไปจากการชักชวนมาเป็น
คนรู้ใจ น่ะซี แต่ช่วงคบกันแรกๆ และถ้าเผื่อเค้าดันสนใจคุณด้วยนะ เชื่อขนมกินได้ว่า
หากนัดมาดูตัว…เอ๊ย….คุยกันอย่างหนิทหนมละก็ ไม่มีใครอยากมาสายหรอก
มีแต่อยากมาก่อนเวลาซะด้วยซ้ำ ไม่รู้ซะแล้ว ว่าความเลิฟทำให้คนเรา หน้ามืด ตามัว
และเอาแต่ใจตัวเอง…ได้แค่ไหน? อู้ย อารมณ์ยามนี้น่ะ ยิ่งกว่า ความเร็วสูงสุดของรถไฟหัวกระสุน
ที่เมืองนอกใช้ๆกันซะอีกนะ

• ใจกว้าง บ้างรึเปล่า?

อย่างน้อยควรยอมให้คบเพื่อนของคุณ หรือของเขาได้นะ
ไม่ใช่พอทั้ง 2 ฝ่ายเป็นแฟนกัน (ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่รู้)
ก็จัดแจงสร้างกรงไว้ในบ้านเลยวุ้ย! ดูคล้ายเค้าพยายามสร้างบ้านให้สัตว์เลี้ยงสักตัวนึงยังไงยังงั้น
เพราะเกรงว่าคุณจะปันใจไปจากเค้าหรือจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามทีเหอะ…น่ะสิ ฉะนั้น
หากเป็นไปได้อยากแนะให้ทั้ง 2 สร้างความมั่นใจในอาการรักเดียวใจเดียวให้เห็นกันบ่อยๆ
เพราะไม่ว่ามนุษย์เพศไหนมีสิทธิ์ ใจสะออน ไปชอบคนอื่นได้ ทั้งที่ตัวเองมีแฟนแล้วเยอะเลย
บางรายงี้ โอ้โห ถ้าไม่รู้ลึกรู้จริง หรือรู้จักกันหมดไส้หมดพุงล่ะก็ แทบไม่เชื่อละกันว่า
มีแฟนมาแล้วเป็นโหล หรือเป็นร้อยๆแล้วก็ได้ เฮ่อ! สรุป…เอ่อ คุณเป็นแฟนคนที่เท่าไหร่ของเค้าเนี่ยะ?

• พวกชอบเปลือยกายเวลาอยู่บ้าน

แบบ ถ้าเค้าอยู่บ้าน ก็รู้สึกอิสรเสรีสวีวี่วี จึงชอบเป็นชีเปลือย เดินไปเดินมาท้าแดดท้าลม
และไม่ขยาดต่อสายตาของชาวบ้านชาวช่อง ซึ่งฮ่ะ ฮ่ะ หากเค้าเป็นแบบนี้คนเดียวก็ช่างเค้า ประไร
แต่ถ้ายังมาชวนให้คุณเป็นแบบเดียวกะเค้าด้วยอีกคน อุ๊ยว้าย! หากคุณทำใจได้ก็แล้วไป
แต่หากตะขิดตะขวงใจ เพราะยังมีความอายในสายเลือดอยู่มั่ง อ้าว! ไม่ได้ชวนกันไป
อาบแดดเมืองนอกนี่หว่า จะได้เปลือยซะให้สะใจ ไม่ต้องบอกหรอกนะว่าจุดจบของคู่นี้จะลงเอยยังไง
แต่บางคู่อยู่ด้วยกันไปสักพัก อาจชินตากันไปเอง ก็ได้

• พวกชอบตัดสินคนอื่นเพียงหน้าตา เช่น ดี/ไม่ดี, สวย/ไม่สวย, หล่อ/ไม่หล่อ

ผู้ที่จัดอยู่ในข้อนี้ เป็นประเภทตั้งสเปกของตัวเองไว้เลยว่า
“ถ้าชั้นขืนมีแฟนเป็นคนหน้าตาโหลยโท่ยหรือหน้าตางั้นๆ ไปจนกระทั่งหน้าตาไม่ค่อยดีเท่าไหร่…
ก็อย่ามีแฟนซะดีกว่า” เพราะคนที่จะเป็นแฟนได้น่ะ ควรหน้าตา “เป็นต่อ”
ชาวบ้านเยอะๆ เวลาควงกันแล้วมันโก้ดี เวลาไปไหนมาไหนด้วยก็จะมีคนมองจนเหลียวหลัง…โถ
อยากเป็นจุดสนใจของชาวบ้านก็ไม่บอก งั้น..เชิญงมเข็มในมหาสมุทรหาไปเหอะ
ขออวยพรให้โชคดีเพี้ยงๆๆ

• พวกแกล้งรัก  แล้วยังหวังเฉดส่งคุณไปซะเร็วๆ

เช่น คนที่มาทำเป็นจีบไปงั้น ถ้าจีบติดก็เอา หากจีบไม่ติดก็เจ๊า
ไม่ได้มีใจรักใคร่ชอบพออย่างจริงจังอะไรหรอก แล้วคิดดูดิ่ ว่าลักษณะของคนทำนองนี้จะเข้าตา
สาวที่ยึดมั่นในความเลิฟเป็น อันดับต้นๆของชีวิตหล่อนได้เรอะ
เพราะบางครั้งให้เลิกกันไปซะเร็วๆ แล้วเปลี่ยนไปมีแฟนใหม่ก็สนุกดี
แต่บทจะเซ็ง ก็ไม่อยากเล่นเกมนี้ด้วยหรอกย่ะ

ที่มา: thairath.co.th

credit: kapook.com

การวัดแสง ( เฉพาะจุด )

ตอนที่ผมเริ่มหัดถ่ายภาพใหม่ๆ พอได้ยินคำว่า ชดเชยแสง “โอเวอร์ – อันเดอร์”
ผมก็งงครับ ไม่รู้อะไรกันนะ ? และก็เคยได้ยินว่า “อย่าไปใช้เลย…
การวัดแสงเฉพาะจุด เพราะถ้าวัดพลาดมันจะทำให้รูปเสียเลย”
หรือ “วัดแสงเหรอ ไม่ต้องคิดอะไรมาก วัดที่หลังมือเรานั่นแหละ เทากลาง”
หรือไม่ก็ “เห็นใบไม้สีเขียวนั้นไม๊ ? นั่นแหละ เทากลางหละ วัดตรงนั้นแล้วใช้ได้เลย”

หลังจากนั้น ผมก็ค่อยๆ เริ่มทำความเข้าใจกับระบบวัดแสง ทีละนิด ทีละหน่อย ตามหนังสือ หรือสื่อต่างๆ
ที่พอจะหาได้ มาถึงตอนนี้ ผมก็พอจะเข้าใจบ้างว่ามันคืออะไร ทำอย่างไร มีที่มาที่ไปอย่างไร
เลยอยากจะลองบอกเพื่อนๆ ที่เริ่มอยากรู้ เคยสงสัย หรือกำลังอยากเข้าใจในเรื่องนี้
เผื่อว่าจะเป็นประโยชน์กับเพื่อนๆ บ้างไม่มากก็น้อย

ในที่นี้ผมขอพูดถึงระบบการวัดแสงเฉพาะจุดอย่างเดียวเลยนะครับ เพราะว่าระบบอื่นๆ
ก็จะขึ้นอยู่กับ ความสามารถของกล้องแต่ละตัวไม่เหมือนกัน ไม่ว่าจะเฉลี่ยๆ กี่ส่วนต่อกี่ส่วน
ก็แล้วแต่บริษัทผู้ผลิตจะมีเทคโนโลยีในการผลิตกันอย่างไร

สีเทากลาง

เรื่องมันยาวหน่อยนะครับ ขอให้ค่อยๆ อ่าน ค่อยๆ ทำความเข้าใจ ลองปฏิบัติตามที่แนะนำ รับรองครับว่า
ต้องเข้าใจแน่ๆ แต่ถ้าไม่เข้าใจ ก็ต้องโทษตัวผมหละครับที่เขียนไม่รู้เรื่องเอง อิอิ ขอรับผิดแต่เพียงผู้เดียว

เรื่องแรกผมของพูดถึง “สีเทา 18%” ก่อนเลยนะครับ “สีเทา 18%” ก็คือค่าของสีเทา
ที่อยู่ตรงกลางระหว่าง ขาวกับดำ จะเรียกกันในภาษาของนักถ่ายภาพว่า “สีเทากลาง”
ก็คือ ค่าสีมาตรฐานที่กล้องทุกๆ ตัวใช้เป็นค่าในการวัดแสงกระทบจากวัตถุต่างๆ
ที่เราเล็งจุดวัดแสงไปยังสิ่งที่ต้องการ

เพื่อให้เข้าใจง่ายขึ้นเรา มาลองของจริงกันเลยนะครับ ถ้าอยากเข้าใจจริง ๆ ต้องลองทำตามนะครับ
หยิบกล้องขึ้นมาปรับโหมดการถ่ายภาพไปที่ ” P ” และปรับระบบวัดแสงเป็นระบบ “เฉพาะจุด”
ถ้าไม่รู้ว่าการวัดแสงแบบเฉพาะจุดอยู่ตรงไหน ในกล้องมีระบบนี้หรือไม่ ได้เปิดคู่มือดูนะครับ มีแน่นอน

วัตถุสีสว่าง

ต่อจากนั้นก็ลองหา วัตถุสีขาว เช่นกระดาษขาว หรือผนังสีขาว แล้วยกกล้องถ่ายภาพเล็งไปยังวัตถุ
โดยให้วัตถุนั้น เต็มเฟรมที่ต้อง การถ่ายภาพ แล้ว กดชัตเตอร์ลงครึ่งนึงก่อน เพื่อทำการวัดแสง
โดยยังไม่ต้องสนใจอะไรทั้งสิ้นจากนั้นก็กดชัตเตอร์ลงไปเลยเราก็จะได้ภาพสี เทาๆ มาหนึ่งภาพดังรูปตัวอย่าง

วัตถุสีเข้ม

ต่อไป เราหาวัตถุสีดำๆ หรือกระเป๋ากล้องก็ได้ครับ ( ส่วนใหญ่จะสีดำ )
ทำเหมือนครั้งแรก คือโหมด “P” และ ” เฉพาะจุด ” กดครึ่งนึงเพื่อวัดแสง และกดถ่ายภาพ
เราก็จะได้วัตถุสีเทาๆ มาอีกภาพหนึ่งดังรูปตัวอย่าง สองภาพนี้ ด้านซ้าย เป็นวัตถุที่ต้องการถ่าย
ตรงกลางคือสีเทากลางที่กล้องคำนวน ภาพขวาคือภาพที่กล้องคำนวนแสง และถ่ายทอดออกมานะครับ

ที่เราได้รูปสีเทาๆ มาดังตัวอย่างทั้งสองภาพข้างต้นนี้ ก็เพราะว่า ระบบวัดแสงของกล้อง ไม่ว่าจะให้มองอะไร
ก็จะมองเห็นเป็นสีเทา และถ่ายภาพสีเทาที่กล้องมองเห็นมาให้เราดูกันเป็นขวัญตาหละครับ

ก่อนจะถึงขั้นต่อไป มีคำถามครับจากตัวอย่างข้างต้น

ถ้าต้องการถ่ายภาพวัตถุสีขาว ให้ขาวเหมือนจริง คิดว่าจะต้องทำอย่างไร ?
ถ้าต้องการถ่ายภาพให้วัตถุสีดำ ให้ดำเหมือนจริง คิดว่าจะต้องทำอย่างไร ?

คิดแล้วค้นหาคำตอบไว้ในใจก่อนนะครับ แล้วค่อยดูกันต่อไป…

เขียนโดย Snake

credit: cameraeyes.net